ناظم حکمت سخن می گويد

  

   لطیف هلمت، در سال 1947در شهر کیفری کردستان عراق به دنیا آمد.

چند مجموعه شعر از او منتشر شده است:خداوند و شهر کوچک ما(1970)،

نوزایی(1973)، گیسوانش ماوای تابستان و زمستان من است(1977)،

توفان سپید(1978)، نامه هایی که مادرم نخواهد خواند(1979)،

شعرهای تمام و ناتمام(1979).

   او متعلق به نسل شاعران جوان دهه 1970 است.

 

   به دنیا که آمدم

        رنج، به فراوانی باد بود

        و مرگ به ارزانی سنگ و سايه

        شادی 

       چون کشيدن سيگار در جایگاه بنزین

                                                ممنوع

        سکوت،

          بایسته ترین نشان

          بر فراخنای سینه ی شاعران ترس آشنا

        وهرکلمه دشنه ای  بود

          درتعقیب گلویی که از آن بر آمده

     که من آمدم

      آتش نهادم بر ریشه های واهمه 

      وابرهای  محبت را

                            برشانه های باد نشاندم

      از شعرم، رودباری جاری ساختم معطر

      و به سخره گرفتم

                زمانه ای را که شاعرانش ،از ترس

                                      به اسارت زر درآمده 

      وپرندگانش،از گرسنگی،

                                به قفس ها پناه برده بودند.

      در کشور گرسنگی و قحط

      بر فراز کوهساران،دشتها و دره ها

        فریاد بر کشیدم

        آی وطن بی نان، من شیفته ام، شیفته ی تو

        با مژه هایم این زمین را شخم خواهم زد

        و تورا به درخت زاری

        آکنده از گل های سرخ وشعرهای جانبخش

        بدل خواهم کرد

          برای کودکان جهان  فردا

         جهان صلح،

                        عشق ،

                                  آزادی

           متن انگليسی شعر را اينجا بخوانيد:

             http://welat.50megs.com/halmat1.html

/ 29 نظر / 21 بازدید
نمایش نظرات قبلی
بوتيمار

سلام نيما جان* خوبی بزرگوار* ببخشيد بی معرفتی مارو عزيز* ايشالله بعد ماه مبارک بيشتر ميام جبران بشه* برای اينکه از مابی هنرا به دل نگيری يه غزل تقديم می کنم *يك شب آخر دامن آه سحر خوام گرفت / دادخود رازان مه بيدادگر خواهم گرفت / چشم گريان را به طوفان بلا خواهم سپرد /نوك مژگان را به خوناب جگر خواهم گرفت / نعره ها خواهم زد و دربحرو برخواهم گرفت / شعله ها خواهم شدو درخشك و ترخواهم گرفت / انتقامم را ز زلفش موبه مو خواهم كشيد / آرزويم را ز لعلش سربه سر خواهم گرفت / ياخزان عمر من روبرخزان خواهد نهاد/ يانهال قامتاورا به بر خواهم گرفت / يا به پايش نقدجان بي گفت و گو خواهم فشاند / يازدستش آستين برچشم تر خواهم گرفت /گرنخواهد داد من امروز داد آن شاه حسن / دامنش فردا به نزد ادگر خواهم گرفت * برای سعيدی راد هم نوشتم* پايدار باشيد

بوتيمار

مال من نيست می دونيد که مال فروغی بسطاميه

imi

خب کلمات انتخاب شده ی ترجمه عالی بود. البته گويا بيان واضحات کردم...

gharibi

سلام نيما جان ... واما شاعران اين ديار به اسارت چه در آمده اند به اسارت مرگ. قربانت

آدمك

سلام نيماجان... چطوری عزيز؟... يادمه که اخوی گرامی می‌گفت قراره که مهرماه بيای ايران! چی شد؟.... نکنه اومدی و آفتابی نشدی؟!!!!..... خيلی مخلصيما.... شاد باشی و برقرار.... تا بعد....

بهمن

سلام نيما جان . آمدی ايران خبرم کن . شايد توفيق زيارتت نصيب شود . فدات بهمن .

آوات

آی که خوشم می آد از اين شاعر و آی که خوب ترجمه کرده اين مترجم

کرگدن

سلام و شبت بخير عزیز دلم ...

بهراد

لذت بردم ... آفرين ... به منم سر بزن