اين بام...

 

        شيارهای درهم،

        خاک خيس،

        هوهوی ناودان،

         اين بام

                     باران بسيار ديده است

                    ***

          دلم از پله ها بالا می رود

          در تاريکی دراز می کشد

          و به کوچه های کودکی ام نگاه می کند   

                   ***

          تن پوشی از ابر پوشيده ام

           نه

           اين باران سر ايستادن ندارد

                  ***

           هوهوی ناودان،

            هوهوی ناودان

             و اين بام

                     که باران بسيار ديده است....    

/ 12 نظر / 13 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مهدی

سلام.عيد مبارک....به ما هم سر بزن

سیامک

سلام دوست من !...خوبی‌؟!..مثل هميشه ساده و نوستالژيک ....شاد باشي و برقرار

سیما

سلام دوست قديمي و عزيز. شما از اولين دوستان وبلاگی من بوديد. بسيار خوشحال شدم که سر زديد. عيد شما هم مبارک. شعرتان زيبا بود و بر دل نشست. شاد و سبز باشيد.....

کتیبه تلخ

دوست من ، ممنون از لطف ات و يادی که کردی . گرچه دير ، ولی شادباش عید از طرف مرا هم بپذير .

فري

سلام. از ما هم تبريک.عرض کنم خوندم و خيس شدم....

آبی آسمانی

چقدر زيبا باران را به ترانه نشستی او ساز زد تو نوشتی من ... خواندم و حظ بردم ... چای داغ می نوشی ؟

alef.sang

سلام آقای عابد!‌ شعر آخرتان را نمی گويم. اما فکر نمی کنيد دو شعر قبل آن انگار تکرار يک چيز است؟‌آن هم با لفظ های مشابه بسيار؟‌ بند دوم شعر آخرتان از بقيه ی شعر مشخص می شود...انگار سورئال تر است. آخرش هم اينکه من چيزی را تذکر ندادم اين ها تنها به نظرم رسيد. خدانگهدار!

نیما عابد

سلام دوست عزيز. از توجه شما سپاسگزارم. از يک دريچه و يک نگاه به يک پديده نگاه کرده ام. مشابهت ، در چنين شرايط، ناگزير است.