مهدي فرجي


 
ستاره های مدار عاشقی
شاد باشید و برقرار
 


 

سوگ مویه بيوه زن در موسم بهار

THE WIDOW’S LAMENT IN SPRINGTIME
BY:WILLIAM CARLOS WILLIAMS

Sorrow is my own yard
Where the new grass
Flames as it has flamed
often before but not
with cold fire
that closes round me this year.
Thirtyfive years
I lived with my husband.
The plumtree is white today
With masses of flowers.
Masses of flowers
Load the cherry branches
And color some bushes
Yellow and some red
But the grief in my heart
Is stronger than they
For though they were my joy
Formerly, today I notice them
And turned away forgetting.
Today my son told me
That in the meadows,
At the edge of the heavy woods
In the distance, he saw
Trees of white flowers.
I feel that I would like
To go there
And fall into those flowers
And sink into the marsh near them

سوگسرود بيوه زن در موسم بهار

خانه ام را غم گرفته
جائيکه علف های تازه زبانه می کشند
مثل گذشته اما نه
با آتش سردی که امسال مرا در برگرفته.
سی و پنج سال
با همسرم بودم.
درخت آلو به گل نشسته
انبوه شکوفه ها
پر کرده است شاخه های گيلاس را
و رنگين کرده بوته ها را
-زرد و سرخ-
پيش از اين شادمانی من بودند
اماامروز با غمی که در من است
می بينمشان
و روی برمی گردانم به غفلت
امروز پسرم گفت
در چمن زار حاشيه ی جنگل دور دست
درختان به شکوفه نشسته را
ديده است
دلم می خواهد آنجا بودم
و در ميان شکوفه ها می نشستم
و در آبگير نزديک فرو می رفتم

Nima Abed
پيام هاي ديگران ()
 
بلاگ
بايگانى
پست الكترونيك
 
نوشته‌هاى قبلى
 
   

 

 
 
با پشتيبانى بلاگ‌ايد
 
 
 

 

:بازديدكنندگان  
[ بلاگ| بايگانى | پست الكترونيك ]